---

Hij wilde touwtjetrekken, of nee! Eendjes vissen. En ook touwtjetrekken! — Maar Midas, het is maar een kleine kermis, misschien is er wel geen touwtjetrekken, dan moet je niet boos worden hoor. — Er is WEL touwtjetrekken! antwoordde hij beslist. Oké, zei ik.

Hij had gelijk. Er was EN touwtjetrekken EN eendjes vissen EN een draaimolen waar hij twee keer in mocht. Opa Emil tracteerde. De buit: een Spongebobkussentje en een reusachtige opblaasknuppel en dubbele porties kindergeluk.

---

Midas doet ook maar eens mee een de WK-gekte.

---

Midas zit op 2'05" en hij shinet van het schermpje af!

---

Midas vroeg sinds lange tijd weer eens om zijn 'piano', een blits Casio keyboard dat hij van Arjen heeft gekregen. Ik sluit de piano voor hem aan en hij begint meteen driftig te spelen en op de knopjes te drukken.

'Mama, wil je met me meespelen?' Ik schuif aan en speel wat met hem mee. Op een gegeven moment klinkt het best aardig, wat we samen doen en ik zie Midas geconcentreerd luisteren. Dan zegt hij opeens 'Mama, hoor je dat! Onze pianos zijn vrienden!'

Midas heeft de harmonie ontdekt.

Mijn lieve vriend Yuri is op 14 mei jl. vader geworden van een heel mooi jongetje: Jesse. Moeder Kathy en kind maken het goed en ik maakte een mooi kaartje voor ze, wellicht binnenkort op jouw deurmat

Bij het naar bed gaan stoot Midas hard zijn hoofd tegen het randje van het het bed. Dat doet pijn, hij huilt er flink van. Bij nader onderzoek blijkt dat hij meteen een flinke knikkervormige bult op z'n hoofd heeft.

"Hee Midas, je hebt een bult op je hoofd, voel maar!",
vertel ik als afleiding. Midas voelt, het huilen stopt.
Dan…
"Papa, kamelen hebben toch bulten?"
– "Ja."
"Maar ik WIL GEEN KAMEEL WORDEN, Waaaaaaaaaaaaaaaaaahhh!!!"
Ik heb er toch 10 minuten over gedaan om hem er van te overtuigen dat hij geen kameel aan het worden was. En nu maar hopen dat dat morgenochtend ook waar blijkt te zijn.

PS: dit plaatje heb ik ergens van de interwebs gegapt, en is dus niet Midas, hoewel hij er echt eng veel op lijkt! (zie hier)

Afgelopen maandag bracht Ruben Midas naar Zeeland toe, naar de camping waar opa en oma bivakkeren. Midas heeft het daar enorm naar zijn zin. Dat het tot voor kort regende kon de pret niet drukken want hij kreeg nieuwe laarzen, en ze gingen naar het strand, en hij had zo lief gegeten dat hij OOK nog een ijsje kreeg. Een prima eerste dag in de caravan dus.

Midas had een beetje ruzie met papa. Midas werd zo boos dat hij huilend naar zijn kamer werd gestuurd. Na eventjes gewacht te hebben ging ik eens even verhaal halen. In zijn kamer trof ik een boze Midas op zijn bed aan, mokkend met zijn rug tegen de muur en zijn armen over elkaar. Ik trok hem bij me op schoot en vroeg wat er nou precies aan de hand was.

'Nou, ik wilde een cracker met smeerkaas maar toen was er geen smeerkaas en toen wilde ik plakjes kaas en toen had papa de VERKEERDE plakjes gedaan en die wil ik niet en toen heeft papa hem opgegeten!'

'Maar Midas, de smeerkaas is ook op, we moeten even nieuwe kopen in de winkel.'

En toen gebeurde het, uit zijn tenen:
'NIET TE GELOVEN!'
riep hij, en stortte zich huilend in mijn armen.

Het is allemaal goed gekomen hoor, Midas heeft sorry gezegd tegen papa en ik ben even smeerkaas gaan halen in de winkel. 'Oh ik vind dat zo vreselijk lekker! Twee stippencrackers met smeerkaas!'
En daar doe je het voor.